परदेशको भूमिमा जीवनका आ–आफ्नै सङ्घर्ष र जिम्मेवारी बोकेर हिँडिरहँदा कहिलेकाहीँ यस्ता पलहरू आइदिन्छन्, जसले मनलाई एकाएक विगततिर फर्काइदिन्छन् । वर्षौँअघि सँगै हाँसेका, खेलेका, सुखदुःख बाँडेका र जीवनका अनेकौँ रमाइला क्षणहरू सँगसँगै बिताएका हितैसी साथी तथा भाइहरूसँग आज साउदी अरबको आवा र खमसिम क्षेत्रमा यात्राकै क्रममा अचानक भेट हुँदा मन हर्ष र खुसीले गद्गद् भयो ।
करिब १३–१४ वर्षअघि नेपालमा सँगै बिताएका ती दिनहरू आज पनि मनको कुनामा उस्तै ताजा रहेछन् । समयले हामीलाई फरक–फरक बाटोमा डोर्यायो । कसैका जिम्मेवारी बढे, कसैका सपना थपिए, त कसैको जीवनयात्राले नयाँ मोड लियो । देश छाडेर परदेशमा पसिना बगाउन थाल्यौँ । जीवन चलाउने क्रममा भेटघाट पातलिँदै गयो, सम्पर्क कम हुँदै गयो, तर मनभित्र गढेर बसेका सम्झना र आत्मीयता भने कहिल्यै पुराना भएनन् ।
आज साउदी अरबको यात्राका क्रममा अचानक भएको यो भेट केवल संयोग मात्र थिएन, यो त विगतका मीठा दिनहरूसँग पुनः जोडिने एउटा भावनात्मक अवसर पनि थियो । वर्षौँपछि एकअर्कालाई देख्दा अनुहारमा छाएको खुसी, आँखामा झल्किएको आत्मीयता र कुराकानीका क्रममा फेरि ताजा बनेका पुराना सम्झनाले मनलाई छुट्टै आनन्द दियो । लाग्यो, समयले वर्षौँको दूरी बढाए पनि साँचो मित्रता र आत्मीयतामाथि त्यसको कुनै प्रभाव पर्दो रहेनछ ।
नेपालमा सँगै हिँडेका बाटाहरू, सँगै बसेर खाएका मिठामसिना खानेकुरा, ठट्टा–मजाक, हाँसो र रमाइला क्षणहरू सम्झिँदा मन फेरि त्यही पुरानो समयतिर पुग्यो । जीवनको व्यस्तताले हामीलाई जहाँ पुर्याए पनि विगतका ती पलहरू हाम्रो जीवनका अमूल्य सम्पत्ति रहेछन् भन्ने अनुभूति भयो । केही भेटहरू छोटा हुन्छन्, तर तिनले मनमा छाड्ने खुसी र सम्झना निकै लामो समयसम्म रहिरहन्छन् ।
त्यसमाथि, नेपालीहरूको महान् चाड बडादसैँको विशेष अवसरमा भएको यो भेटले खुसीलाई अझ दोब्बर बनायो । परदेशको व्यस्त जीवनबीच एकअर्कासँग भेटेर दसैँको शुभकामना आदानप्रदान गर्न, माया साट्न र आत्मीयताका कुरा गर्न पाउनु साँच्चै सुखद अनुभव रह्यो । आफ्ना परिवार, आफन्त र जन्मभूमिबाट टाढा रहे पनि नेपाली मन, नेपालीपन र आपसी सद्भावले हामीलाई सधैँ एकअर्कासँग जोडिराखेको हुन्छ ।
परदेशमा बस्नु भनेको केवल रोजगारी र कमाइको खोजीमा समय बिताउनु मात्र होइन रहेछ । यहाँ जीवनका अनेकौँ चुनौती छन्, थकान छन्, जिम्मेवारी छन् र मनभित्र लुकेका घरदेशका अनगिन्ती सम्झनाहरू पनि छन् । यस्तै अवस्थामा अचानक भेटिने पुराना साथीहरू आफ्नै घरआँगनमा पुगेजस्तो अनुभूति गराउँछन् । उनीहरूसँगको केहीबेरको भेटघाटले मनको थकान कम गर्छ, अनुहारमा मुस्कान ल्याउँछ र फेरि नयाँ ऊर्जा लिएर अघि बढ्ने हौसला दिन्छ ।
आवा र खमसिम क्षेत्रमा भएको यो आत्मीय भेटलाई मनभरि सम्झना सँगाल्दै हामीले आफ्नो यात्रालाई निरन्तरता दियौँ । साथीभाइसँग मीठा कुरा, माया र दसैँका शुभकामना साटासाट गरेपछि पुनः रियादतर्फ प्रस्थान गरियो । गन्तव्यतर्फ अघि बढिरहँदा मनमा भने भेटका ती रमाइला पलहरू बारम्बार दोहोरिइरहे ।
जीवनको यात्रा पनि अनौठो रहेछ। कहिले नजिकका मान्छे टाढा पुग्छन्, कहिले टाढा पुगेका मान्छे अचानक नजिक आइपुग्छन् । कहिले वर्षौँसम्म भेट हुँदैन, तर जब भेट हुन्छ, लाग्छ– हिजो मात्रै छुट्टिएका थियौँ । सायद आत्मीय सम्बन्धको सुन्दरता नै यही हो । भेटघाटको अन्तराल जति लामो भए पनि मनमा बसेको माया र सम्झनाले सम्बन्धलाई उस्तै जीवन्त बनाइराख्छ ।
आजको यो संयोगपूर्ण भेटले फेरि एउटा कुरा सिकायो– जीवनमा धनसम्पत्ति, सफलता र उपलब्धिका आफ्नै महत्त्व छन्, तर पुराना साथीहरूको आत्मीयता, सँगै बिताएका क्षण र मनदेखि जोडिएका सम्बन्धको मूल्य कुनै वस्तुसँग तुलना गर्न सकिँदैन । यस्ता भेटघाट नै जीवनका ती अमूल्य खुसी हुन्, जसलाई पैसाले किन्न सकिँदैन र समयले सजिलै मेटाउन पनि सक्दैन ।
दसैँको यस पावन अवसरमा स्वदेश तथा विदेशमा रहनुभएका सम्पूर्ण नेपाली दाजुभाइ, दिदीबहिनी, इष्टमित्र र साथीभाइमा सुख, शान्ति, समृद्धि, सुस्वास्थ्य र उत्तरोत्तर प्रगतिको हार्दिक मंगलमय शुभकामना व्यक्त गर्दछु । जहाँ रहे पनि हाम्रो आपसी माया, सद्भाव र आत्मीयता सधैँ कायम रहोस् । परदेशको व्यस्त जीवनमा पनि यस्तै मीठा भेटघाटले मनमा खुसी, सम्बन्धमा न्यानोपन र जीवनमा नयाँ ऊर्जा थपिरहून् ।
वर्षौँपछि भेट हुँदा समयले होइन, सम्झनाले बोल्दो रहेछ; दूरीले होइन, आत्मीयताले मन जोड्दो रहेछ।
हरिभक्त मगराती
ज्वालामुखी–७, धादिङ
